Sukienka w Kropki

Monza ma wiele niezaprzeczalnego uroku lecz mimo to, nigdy nie zdobyła mojego serca w całości i choć przez wiele lat mieszkałam w pobliżu byłam tam zaledwie kilka razy. Niejednokrotnie myślałam o tym, że warto było by zobaczyć jeszcze to i owo lecz niestety, skończyło się jedynie na tych pobożnych życzeniach. Zastanawiałam się nie raz  co mi przeszkadza w polubieniu tego miasta, czy to nieprzyjemne, suche powietrze, pełne spalin i kurzu, czy też zbiorowy charakter mieszkańców przejawiający się w mało sympatycznym i pełnym wyższości sposobie bycia. Monza jest bowiem miastem specyficznym. Czwarta co do wielkości w Lombardii po Mediolanie, Brescii i Bergamo,  jest jednocześnie największym miastem Brianzy.  A  Brianza  to kraina leżąca u podnóża Pre -Alp, u nasady Triangolo Lariano, na północ od Mediolanu. Jej granice wyznaczają też dwie rzeki: Adda na wschodzie a na zachodzie Seveso. W przeciwieństwie do Doliny Padu, jej nieco wyżej położony teren jest wyraźnie pagórkowaty.  Kiedy znajdziemy się na otwartej przestrzeni możemy też dostrzec, że horyzont od strony północy zamyka piękny łańcuch wysokich zielonych wzgórz, porośniętych lasem. Jeszcze dalej, za nimi, w pogodny dzień widać trójkątne skaliste szczyty Grigni i Resegone w okolicy Lecco. Jednak tym co wyróżnia tę krainę jest nie tylko pejzaż lecz przede wszystkim  żyjący tu ludzie, którzy  mają własny dialekt i odrębną kulturę . Sami o sobie mówią "Brianzole" i z dumą podkreślają fakt, iż w tym względzie bardziej przypominają "kwadratowych" Szwajcarów niż typowych Włochów. Coś w tym jest, bo z całą pewnością cechuje ich większe zamiłowanie do porządku i kult pracy, dość rzadki w tym skądinąd sympatycznym społeczeństwie. Niestety, z tymi pozytywami wiąże się też ich  twardy, zasadniczy i nieustępliwy charakter. Mieszkańcy Monzy która leży w bezpośrednim sąsiedztwie Mediolanu, zawsze bardzo podkreślali swą odmienność i przez wiele lat zajadle walczyli o to aby powstała tu prowincja. Mediolan bronił się niczym przysłowiowy lew przed tymi separatystycznymi ciągotami, bo (jak zwykle) chodziło o pieniądze, czyli w tym wypadku o niemałe wpływy z podatków. Bowiem właśnie w obrębie Brianzy produkuje się sławne włoskie meble, dobrze znane również w Polsce. Jest tu niezliczona ilość mniejszych i większych firm, często z dużymi tradycjami a jak wiadomo, jeśli jest przemysł są też wpływy z podatków. Monzie w związku z tym niełatwo  było wyrwać się z orbity Mediolanu, jednak w 2004 roku stworzono odpowiednią podstawę prawną a w 2009 nowa prowincja stała się rzeczywistością. Od tej pory Monza będąca  jej stolicą i dodała jeszcze jeden listek do swojego laurowego wieńca. Długa historia tego miasta zaczyna się w czasach rzymskich, później rozkwitło ono w epoce Longobardów a po upadku ich królestwa stanowiło część Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W XIV wieku  weszło w skład dominium Viscontich,  następnie przeszło w ręce Hiszpanów i austriackich Habsburgów, aby na koniec, w XIX wieku, stać się częścią Królestwa Włoch. Ta niezwykle bogata historia zostawiła w Monzie wiele interesujących monumentów i pamiątek. Niestety,  zniknął pałac królowej Teodolindy, mury które niegdyś otaczały miasto i zamek wzniesiony przez Viscontich z którego pozostała zaledwie jedna  wieża. Mimo to centrum miasta ma niebanalny charakter, jest tu wiele pięknych kościołów ze wspaniałym Duomo na czele, piękny Pałac Rady Miejskiej czyli Arengario, z XIII wieku i wiele ślicznych kamieniczek, zarówno tych najstarszych, średniowiecznych, jak i tych zbudowanych w stylu barokowym i klasycystycznym. Oczywiście, nie brak też historycznych willi i pałaców, tu niewątpliwie najwspanialszym przykładem jest Willa Reale, której niebawem poświecę odrębną notkę. Jak już wspomniałam, Monza ma wiele miłych zakątków ale ja szczególnie upodobałam sobie plac przylegający do Arengario, gdzie usytuowano "Fontannę żab". Włoskie fontanny to często wspaniałe dzieła architektury, ozdobione pięknymi rzeźbami. "Fontanna żab" powstała stosunkowo niedawno  (w 1932 roku) a stworzył ją rzeźbiarz  Aurelio Mistruzzi pochodzący z Friuli. Fontanna składa się z kamiennej sadzawki gdzie ustawiono posąg z brązu przedstawiający młodą dziewczynę z włosami obciętymi według ówczesnej mody "na garsonkę"  o niezbyt ładnej buzi, lecz pełną wdzięku i radości życia. Dziewczyna w wyciągniętej ręce trzyma schwytaną żabkę a inne żabki siedzą na obrzeżu kamiennego basenu. Z żabich pyszczków tryska woda, która spryskuje postać dziewczyny. Bardzo polubiłam tę fontannę i chętnie odpoczywałam na jej ocembrowaniu w towarzystwie spadających kropel, patrząc przy tym na piękną bryłę Arengario i kolorowe kamieniczki wokół placu. Spod łuków Arengario jest wspaniała perspektywa na ulicę wiodącą do  mostu na rzece Lambro, który zdobią cztery leżące lwy. Kiedy spacerując skręcałam w lewo aby dojść do placu Duomo, wchodziłam na malutką uliczkę gdzie wznosi się kamieniczka ozdobiona zadziwiającymi rzeźbami. Znajdują się one na krokwiach podtrzymujących dach i przedstawiają męskie głowy. Nie są to piękne głowy przystojnych bohaterów lecz dziwaczne maszkarony: głowa wisielca z wywieszonym językiem, bezzębnego starego mieszczanina, czy księdza o wywiniętych wargach łakomczucha. Wszyscy mają na twarzach wyraz cierpienia, jakby dźwiganie i podtrzymywanie dachu sprawiało im nieopisany ból. Jak już pisałam, w Monzie jest wiele miłych zakątków, ustronnych placyków i malowniczych uliczek. Jednak ten urok niweczą wszechobecne samochody parkujące gdzie się da i produkujące ogromną ilość spalin. W Monzie i jej historycznym centrum z wąziutkimi uliczkami daje się to we znaki jeszcze bardziej niż w Mediolanie, który bądź co bądź, ma ulice o wiele bardziej przestronne.  Chyba dlatego kilka godzin spędzonych w tym mieście sprawiało że czułam się niesamowicie zmęczona, piekły mnie oczy a spuchnięte nogi odmawiały  posłuszeństwa i zaczynałam myśleć  o jak najszybszym powrocie do domu. Zmierzając na dworzec przechodziłam nieopodal skromnego, na wpół zrujnowanego domu, gdzie obok bramy umieszczono marmurową tablicę. Wyryty na niej napis głosi, że w tym budynku w latach 1886-1887 mieszkał Giacomo Puccini, który właśnie tutaj napisał operę "Edgar" i doczekał narodzin syna. Ponieważ jestem zagorzałą admiratorką Pucciniego i jego wspaniałych, melodyjnych dzieł, był to dla mnie bardzo interesujący akcent, mimo przykrego wrażenia jaki robił fatalny stan budynku. Bardzo się ucieszyłam, kiedy podczas ostatniej bytności zauważam że rozpoczęto w nim prace remontowe, które być może są pierwszym krokiem do stworzenia małego muzeum poswięconego kompozytorowi? 

Wiecej zdjęć z Monzy jak zwykle można zobaczyć na Picasie pod linkiem>

https://picasaweb.google.com/113977733476722899989/Monza